Linda's Canadian Adventure

Vrijdagavond naar m’n eerste ijshockey wedstrijd geweest met Mike en Phyllis en ik moet zeggen dat het erg leuk was. Het is altijd leuk om een wedstrijd in het echt te zien. Een aantal dingen vallen wel op. Ten eerste de regels van het ijshockey, ik wist er helemaal niets vanaf dus ik vond alles raar. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat als ze elkaar tegen de kant aan smijten het erbij hoort en dat het ook allemaal mag. Er wordt ook constant van spelers gewisseld, dat wist ik wel, maar wat ik niet wist is dat ze steeds het complete team wisselen. Echt een grappig gezicht, elke minuut schaatsen ze allemaal naar de kant en degenen aan de kant laten zich over het hek op het ijs vallen om zo snel mogelijk te wisselen. De spelers aan de kant zien er heel grappig uit, alsof ze niet kunnen wachten om het ijs op te gaan, als sardientjes in een blikje.

Je gaat het natuurlijk met een voetbalwedstrijd vergelijken en wat me ook opviel was het publiek, dat was vrij rustig. Voordat de wedstrijd begon werd het Canadeze volkslied live gezongen en iedereen stond op. Ik bleef eerst zitten, ik vind het net zoiets als ter communie gaan in de kerk als je niet gelooft, maar ik moest toch opstaan van Mike. Er wordt een beetje meegemurmeld door het publiek, maar geen zangkoren zoals in een voetbalstadion. In het midden hangt hoog boven het ijs het scorebord met beeldscherm waar ze herhalingen en reclames op laten zien. Tussendoor wordt heel veel harde muziek gedraaid en dan verschijnen er twee klappende handen, een teken voor het publiek dat ze mee moeten klappen. Er zijn drie rondes van 20 minuten en in de pauzes wordt het publiek ook vermaakt. In de eerste pauze doen de kinderen een wedstrijd (de F-jes), erg schattig en het publiek moedigt ze ook serieus aan. In de tweede pauze was er een blazer-competitie. De tegenpartij heetten de Blazers, vandaar. Vier mensen waren opgetrommeld met rare jasjes aan en het publiek moest het mafste jasje kiezen.

In de derde ronde werd het wat spannender en kreeg het publiek ook eindelijk een wave op gang. Er werd met gelijkspel geeindigd dus werd het verlenging. Dat duurt 5 minuten en dan wordt er met 5 in plaats van 6 spelers gespeeld. Er viel geen doelpunt dus gingen ze over tot de ‘Shootout’, een soort penalties. Bij voetbal schieten ze meestal raak en is het wachten tot er een bal gestopt wordt. Bij ijshockey lukt het ze vaak niet om de puck in het net te krijgen en is het wachten op een doelpunt. Dit keer waren dat de Blazers, de tegenpartij dus. Maar dat maakte mij niet uit, ik was allang blij dat ik het tot het einde van de wedstrijd heb uitgehouden zonder me te vervelen.