Linda's Canadian Adventure

Well, what did I tell you, trust in BOB, he’s going to make it and yes, he has made it. One of my cousins had her birthday and they just bought a new broad screen television, and when I saw BOB I was a little dissapointed. He was a little fat guy, but that was caused by the tv, everything looks different. I think it is absolutely great for him, rightfully earned. No messing around, just acting normally, and skating like crazy. It was a little tense for awhile, but after the finish it was great. And he’s so strong, did you see that, he threw Ingrid his trainer in the air and she almost flew out of the stadium. Well Kudelstaart can raise the flag and the orange pennant, BOB is coming home. But I have to congratulate Canada with their skating girls, they did a terrific job. I saw an item on tv about Clare Hughes, she lives in a beautiful place there, in the middle of the splendid nature. A wonderful athlete. In four years in Vancouver, well I want to be there to cheer for our skaters, maybe I can be BOB’s personal assistent, you never know. Well it has been great, I enjoyed myself.

BOB HEEFT GOUD

Nou wat heb ik jullie gezegd, vertrouw op BOB, die gaat het maken en ja hoor hij heeft het helemaal waargemaakt. Een van mijn nichtjes was jarig en ze hadden net een nieuwe breedbeeld tv, en toen ik BOB zag viel het een pietsie tegen. Het was zo’n klein dikkertje, maar dat kwam door die tv, alles vervormt.Ik vondt het echt fantastisch voor hem, echt dik verdiend. Geen opgeblazen gedoe (nou ja op tv een beetje) lekker gewoon, en schaatsen als een gek.Het was wel even spannend, maar de ontlading was geweldig. En wat is hij sterk, hebben jullie het gezien, hij gooide Ingrid, zijn trainer, bijna het stadion uit.Nou Kudelstaart kan de vlag uithangen en de oranje wimpels opstrijken, BOB komt thuis.Maar ik moet ze in Canada wel feliciteren met hun schaatsmeiden, geweldig gedaan hoor. Ik zag een reportage over Clara Hughes, wat woont dat meisje mooi daar bij jullie, midden in die prachtige natuur.Een geweldige sportvrouw. Over vier jaar in Vancouver, nou daar wil ik bij zijn, zelf onze schaatsers aanmoedigen, misschien kan ik de peroonlijke begeleidster worden van BOB, je weet maar nooit. Nou het is mooi
geweest, ik heb er van genoten.

Last saturday I went snowshoeing again on mount Cypress. I went with the Sierra Club again and this time I brought William and Sheri along. Mike is recovering from the flu, he has been in bed all week. I think I got a cold too, but saturday I had enough energy to join.

It was a tough trail, but the view at the top was a very nice reward.

Zaterdag heb ik weer een wandeling op sneeuwschoenen gemaakt op mount Cypress. Ik was weer met de Sierra Club en deze keer heb ik William en Sheri ook meegenomen. Mike is aan het herstellen van de griep, die heeft de hele week in bed gelegen. Ik ben bang dat ik een beetje verkouden ben geworden, maar zaterdag had ik nog genoeg energie om mee te gaan.

Het was een behoorlijk zware tocht, erg veel klimmen, maar het uitzicht op de top was een mooie beloning.

Tineke is nuts about the Olympics, check out Tineke’s page

Tineke is hoteldebotel van de olympische spelen, kijk op Tineke’s pagina

I have been looking forward to it, the games in Turin, I like to watch speed skating almost every weekend, when my eyes don’t fall asleep, well, that happens when you’re very comfortable on the couch. So I thought: Yeah, we are going do the best we can with the whole Dutch team, to win or not, participating is quite an honour isn’t it?? And yes, it is very special to us because one the men is living in Kudelstaart, who???? Bob, Bob de Jong. Yes, in our little town at the water. The other day I was at the grocery store and guess who I ran into, Bob, the one and only Bob. I had goosebumps all over and I followed Bob through the store, forgetting all about my groceries, I sneaked past the racks and looked at Bob in total extacy, across the dogfood and between the chocolate sprinkles and the peanut butter. I almost fell over a crate Heineken beer, but I didn’t loose sight of Bob. Just when I almost fell over a buggy my eyes fell upon my grocery list and I got back to my senses, Bob headed for the cassier and I trudged through the store. But another hero lives in my current town, De Kwakel. G. Romme (I can’t spell his first name). I see him train often with his wife, an old classmate of Linda, isn’t that nice? He is wearing an elastic around his waist and on the other side is his wife, Romme has to pull her to get going. Well, I would let him go, see how fast he can do the 500 meter, haha. But he didn’t get to go to the Olympics, what a pity, I had my banner all ready. My family is totally orange crazy, especially during soccer it is a madhouse, everybody is dressed in orange, otherwise you’re not allowed in. It is one big fun-chaos. But what I wanted to say, I am angry. At those silly skaters. They won a bronze medal, and oooooo what a dissapointment, it wasn’t gold, so what, bronze is great too, but no, they couldn’t laugh, even worse, they were crying. They behaved just like little kids that didn’t get what they wanted, yuck boys, that’s so lame. Sven Kramer skated on a little block, things happen, right!!!!! Erben Wennemars had a face like he just wet himself and Carl Verhyen looked like a tragic clown, boys boys. Bob would never behave like that, Bob from Kudelstaart, our Bob. Even if he doesn’t win anything, participating is the most important thing.

Ik heb er echt naar uitgekeken, de spelen in Turijn, lekker schaatsen waar ik bijna ieder weekend naar kijk en altijd met plezier, als mijn ogen tenminste niet dichtvallen, tja dat gebeurd nogal eens als je zo lekker op de bank ligt. Dus ik dacht joepie we gaan er tegen aan met de hele ploeg, winnen of niet, meedoen is al een eer, toch?? En ja voor ons is het toch wel bijzonder want een van die mannen woont in Kudelstaart, wie???? Bob, Bob de Jong. Ja ja in ons kleine dorpje aan het water, poeh hè. Laatst was ik in de Albert Hein, en wie liep daar, Bob, de enige echte Bob. Ik kreeg helemaal de kriebels en volgde Bob door de winkel, mijn boodschappen totaal vergetend , ik sloop langs de rekken en keek over de pakken hondenbrokken en tussen de hagelslag en de pindakaas in aanbidding naar Bob. Ik lag bijna over een krat Heinekenbier, maar Bob bleef in het vizier. Net toen ik bijna over een kinderwagen was gevallen viel mijn oog op mijn boodschappenbriefje en kwam ik weer tot mijzelf, Bob ging naar de kassa en ik sjokte weer door de winkel. Maar nog een kanjer woont in De Kwakel, mijn huidige woonplaats, G. Romme (ik kan zijn voornaam niet spellen). Je ziet hem vaak trainen samen met zijn vrouw, een klasgenootje van Lin da, leuk hè. Dan heeft hij een elastiek om zijn buik en aan de andere kant hangt zijn vrouw, en Romme maar trekken om vooruit te komen. Nou ik zou hem laten schieten, kijken hoelang hij doet over de 500 meter, haha. Maar hij mocht niet naar de spelen, jammer hoor, ik had mijn spandoek al klaar. Onze familie is echt oranjegek, vooral bij voetbal is het een gekkehuis, iedereen uitgedost in oranje, anders mag je niet naar binnen, een grote pretchaos, Maar wat ik eigenlijk wil zeggen, ik ben boos. Op die labberkakkers van een schaatsers, winnen vanavond een bronse plak, en oooo wat een teleurstelling, geen goud, nou en, brons is toch ook geweldig, maar nee er kon geen lachje vanaf, erger nog er werd gejankt, net een stel kleine kindjes die hun zin niet krijgen, bah jongens wat truttig nou toch. Sven Kramer stapte op een blokje, kan gebeuren, toch!!!!!! Erben Wennemars liep met een gezicht in het rond, alsof hij het in zijn broek had gedaan en Carl Verhyen leek wel een tragische clown, jongens toch. Dat zou Bob nooit zo doen, Bob uit Kudelstaart, onze Bob. Al wint hij niets, meedoen is het belangrijkst.

After 29 days of rain in January we finally got some sunshine. This week was a beautiful week and the view on the mountains surrounding Vancouver is magnificent.

This is the view on Mount Baker from Boundary Bay, south of Vancouver. Mount Baker can only be seen on a clear day, suddenly in the background there is this enormous mountain. It is standing in Washington state in the US.

On the beach of Boundary Bay lies a lot of wood. You can find logs on all the beaches here. Most of them are from logging. The logs are transported on the rivers and some of them drift of.

This is the view downtown. My work is nearby and when I’m finished working I have to walk to the water to look at the mountains before I get on the skytrain.

In januari hebben we 29 dagen regen gehad en nu is eindelijk de zon weer te zien. Deze week was een stralende week en dan ontdek je ineens dat je in Vancouver een heel mooi uitzicht op de bergen hebt.

Dit is het uitzicht op Mount Baker vanaf Boundary Bay, ten zuiden van Vancouver. Mount Baker is alleen te zien op heldere dagen, dan doemt ineens een enorme berg in de achtergrond op. Hij staat in de staat Washington in de VS.

Op het strand van Boundary Bay ligt heel veel hout. Op alle stranden hier spoelen veel boomstammen aan. De meeste komen van de houtkap. De boomstammen worden over de rivieren vervoerd en ze verdwalen nog al eens.

Dit is het uitzicht midden in de stad. M’n werk zit hier vlakbij en als ik klaar ben moet ik eerst even naar het water lopen om naar de bergen te kijken voordat ik de skytrain instap.