Linda's Canadian Adventure

Ik heb er echt naar uitgekeken, de spelen in Turijn, lekker schaatsen waar ik bijna ieder weekend naar kijk en altijd met plezier, als mijn ogen tenminste niet dichtvallen, tja dat gebeurd nogal eens als je zo lekker op de bank ligt. Dus ik dacht joepie we gaan er tegen aan met de hele ploeg, winnen of niet, meedoen is al een eer, toch?? En ja voor ons is het toch wel bijzonder want een van die mannen woont in Kudelstaart, wie???? Bob, Bob de Jong. Ja ja in ons kleine dorpje aan het water, poeh hè. Laatst was ik in de Albert Hein, en wie liep daar, Bob, de enige echte Bob. Ik kreeg helemaal de kriebels en volgde Bob door de winkel, mijn boodschappen totaal vergetend , ik sloop langs de rekken en keek over de pakken hondenbrokken en tussen de hagelslag en de pindakaas in aanbidding naar Bob. Ik lag bijna over een krat Heinekenbier, maar Bob bleef in het vizier. Net toen ik bijna over een kinderwagen was gevallen viel mijn oog op mijn boodschappenbriefje en kwam ik weer tot mijzelf, Bob ging naar de kassa en ik sjokte weer door de winkel. Maar nog een kanjer woont in De Kwakel, mijn huidige woonplaats, G. Romme (ik kan zijn voornaam niet spellen). Je ziet hem vaak trainen samen met zijn vrouw, een klasgenootje van Lin da, leuk hè. Dan heeft hij een elastiek om zijn buik en aan de andere kant hangt zijn vrouw, en Romme maar trekken om vooruit te komen. Nou ik zou hem laten schieten, kijken hoelang hij doet over de 500 meter, haha. Maar hij mocht niet naar de spelen, jammer hoor, ik had mijn spandoek al klaar. Onze familie is echt oranjegek, vooral bij voetbal is het een gekkehuis, iedereen uitgedost in oranje, anders mag je niet naar binnen, een grote pretchaos, Maar wat ik eigenlijk wil zeggen, ik ben boos. Op die labberkakkers van een schaatsers, winnen vanavond een bronse plak, en oooo wat een teleurstelling, geen goud, nou en, brons is toch ook geweldig, maar nee er kon geen lachje vanaf, erger nog er werd gejankt, net een stel kleine kindjes die hun zin niet krijgen, bah jongens wat truttig nou toch. Sven Kramer stapte op een blokje, kan gebeuren, toch!!!!!! Erben Wennemars liep met een gezicht in het rond, alsof hij het in zijn broek had gedaan en Carl Verhyen leek wel een tragische clown, jongens toch. Dat zou Bob nooit zo doen, Bob uit Kudelstaart, onze Bob. Al wint hij niets, meedoen is het belangrijkst.