Linda's Canadian Adventure

Read the new poem on Tineke’s page, but keep your handkerchief ready.

When the sun sets in flaming gold,
I want to cry out, take me with you,
I want to travel on your golden rays,
Don’t let me wander in the last sunlight,
I don’t want to be left behind in the dark of the night,
Because I know that where you rise in your beaming beauty,
In a distant country, where my heart longs to go,
Because you are living there so faraway,
When de first rays of sunlight stroke your sleeping faces,
And will wake you from your deep sleep,
I will lie awake and stare at the moon,
And I wonder how we will continue,
I am not lonely or scared, but missing you causes such pain,
And every time those thoughts, when will I see you again,
As a child you have beautiful dreams,
You think they will all come true,
O, sun take me with you, if only in my dreams,
And make one of my wishes come true.

Bekijk het nieuwe gedicht van Tineke op Tineke’s pagina. Vergeet je zakdoek niet!

Als de zon in vlammend goud, ondergaat in zee,
Zou ik willen roepen, neem me met je mee,
Ik wil meereizen op jouw gouden stralen,
Laat mij niet in het laatste zonlicht dwalen,
Ik wil niet achterblijven in het donker van de nacht,
Omdat ik weet waar jij opkomt in jouw stralende pracht,
In een vreemd ver land, waar mijn hart naar toe wil gaan,
Omdat jullie daar wonen, zo ver bij mij vandaan,
Als de eerste zonnestralen over jullie slapende gezichten dwalen,
En jullie uit je diepe slaap zullen halen,
Lig ik wakker en staar naar de maan,
En vraag mij af hoe het nu verder zal gaan,
Ik ben niet eenzaam of bang, maar het gemis doet zo zeer,
En steeds weer die gedachten, wanneer zie ik jullie weer,
Als kind heb je van die mooie dromen,
Je denkt dat ze allemaal uit zullen komen,
O, zon neem mij mee, al is het alleen in mijn dromen,
En laat een van mijn wensen toch nog uitkomen

I am working as a volunteer at the Northwest Wildlife Preservation Society for two weeks now. It is a small non-profit organization that is involved with education. “Northwest Wildlife Preservation Society (NWPS) introduces people of all ages to the wonders of the natural world to inspire environmental stewardship”.

There are three women working here and a lot of volunteers. I haven’t met many of them because they work at home or for special projects. I am working with Becky who teaches about the wildlife in British Columbia at elimentary schools, bears, owls, wolves etc. At the moment I am putting together a play. Once a year they organize an afternoon at a theatre with 400 children in the audience. Usually Becky gives a presentation and they invite a musician or a puppet player. Because of my ideas and experience in theatre we have decided to do a play about the life of a salmon-family. I am going to apply the ‘Kudelstaart’ method, which means involve the kids in the audience, let them scream and get them on stage. I am asigned as the writer, director, actor and producer so I have a lot of work ahead of me.

Sinds 2 weken werk ik als vrijwilliger bij de Northwest Wildlife Preservation Society. Een kleine non-profit organisatie die zich bezighoudt met natuureducatie “Northwest Wildlife Preservation Society (NWPS) introduces people of all ages to the wonders of the natural world to inspire environmental stewardship”.

Er werken 3 dames en een heleboel vrijwilligers. Ik heb er nog niet veel ontmoet want meestal werken ze vanuit huis of voor speciale projecten. Ik werk vooral samen met Becky die op basisscholen presentaties geeft over beren, uilen, wolven enz. Alle dieren die je in British Columbia kunt vinden. Op dit moment ben ik vooral bezig met het opzetten van een toneelstuk. Eens per jaar hebben ze een middag in een theater waar 400 kinderen op af komen. Meestal geeft Becky een presentatie en nodigt ze daar nog een muzikant of een poppenspeler bij uit. Door mijn ideeen en theaterervaring hebben we het plan opgevat om een toneelstuk op te voeren over het leven van een zalm-familie. Ik ga hierbij de ‘kudelstaart’ methode toepassen, dat wil zeggen, vooral de kinderen in de zaal betrekken, lekker laten meeschreeuwen en meespelen op het toneel. Ik ben aangesteld als schrijver, regisseur, acteur en producent dus ik kan aan de slag.

William and Sheri play ball hockey, a combination of hockey and field hockey, but at a gym. The teams consist of a goalie, 2 men and 1 woman. Everybody has a small hockeystick and we play with a ball. The goalies have some paddings, but some of them are completely covered and put on their hockey outfits they would normally wear on the ice. It makes it very difficult to score. A match is 2 x 30 minutes and when you’re tired after a few minutes you can switch with one of the team mates. We have 3 ladies so that’s very relaxed. Once in awhile I have to cover for Sheri, tuesdaynight was my second time. The first time I played I didn’t know what I was doing. Tuesdaynight was a little bit better, I was in the right place more often but now I have to do something useful with the ball. We won with 7-6, but that’s thanks to Chris who scored 4 times.

William en Sheri spelen zaal hockey, een soort combinatie van ijshockey en hockey, maar dan in een gymzaal. De teams bestaan uit een keeper, 2 mannen en 1 vrouw. Iedereen heeft een kleine ijshockey stick en we spelen met een bal. De keepers hebben hier en daar wat bescherming, maar sommige maken het heel erg bont. Ze trekken een compleet ijshockey outfit aan zodat je nooit de bal in het net krijgt. Een wedstrijd duurt 2 keer 30 minuten en als je na een paar minuten moe bent wissel je met een teamgenoot. Er zijn steeds 3 dames dus dat is erg relaxed.
Af en toe moet ik invallen voor Sheri, gisterenavond was de tweede keer. De eerste keer had ik geen idee wat ik aan het doen was. Gisterenavond ging het iets beter, ik stond wat vaker op de goede plek, nu moet ik nog iets nuttigs met die bal gaan doen. We hebben wel gewonnen met 7-6, dat is vooral te danken aan Chris die 4 doelpunten heeft gescoord.

On saturday I went to Whistler for the day with William. Just for the day, leave at 7 and be back at 7, driving for two hours, from Den Haag to Groningen takes longer. Skiing is good in whistler, two mountains, 33 skilifts, 3300 ha of terrain. It was snowing and pretty cold so I covered myself with a lot of clothes and I could always be spotted by William by my red mao-hat.

I had to get used to standing on skies again after 15 years. The last time was with William as well, but he has been busy in the meantime. He turned out to be a cool snowboarder and I’m still messing around on the green slopes.

I had to get used to the speed and keeping my balance again. But I don’t mind, the powder snow makes a soft landing.

Zaterdag ben ik met William een dagje gaan skieen in Whistler. Gewoon een dagje, 7 uur weg en 7 uur weer thuis, twee uurtjes rijden, van Den Haag naar Groningen duurt nog langer. In Whistler is het erg goed skieen, twee bergen, 33 liften, 3300 ha skigebied. Het sneeuwde en best guur weer dus ik had mezelf lekker ingepakt en met m’n rode mao-petje verloor William me niet uit het oog.

Het was wel even wennen om na 15 jaar weer op de latten te staan. De laatste skivakantie was ook met William, maar hij heeft niet stilgezeten. Hij is een hele stoere snowboarder geworden en ik sta nog steeds te ploeteren op de groene piste.

Ik moest ontzettend wennen aan de snelheid en het bewaren van m’n evenwicht. Maar dat maakt mij allemaal niet uit. Er was een dikke laag poedersneeuw gevallen dus ik viel zacht.