Linda's Canadian Adventure

De afgelopen drie weken was mijn meisje in Nederland, en dat was echt te gek. Kon ik haar weer even aanraken, knuffelen en ruiken, net als je doet als ze nog een baby zijn. Ik stond niet de hele dag aan haar te snuffelen hoor, maar een moeder begrijpt wat ik bedoel, ja toch moeders!!! Ook Mike is 10 dagen geweest en het doet me goed dat hij zich weer wat beter voelt, al kan ik niet begrijpen dat hij niet misselijk is geworden van al die broodjes paling en flessen fanta. En dan nog een bakkie vla er boven op, brrr, maar hij vond het heerlijk. Het weer was natuurlijk fantastisch, en dat in Nederland waar we eigenlijk horen weg te spoelen van de regen, maar nee hoor, zon, zon, en nog eens zon. Het is heerlijk om te zien hoe die grote vrienden club elkaar weer op zoekt, heel leuk. Het was draven, hollen, vliegen, ik werd er moe van alleen al om er naar te kijken. Maar we hebben samen ook onze rustpunten gehad en dat was heerlijk. Nog steeds die stralende glimlach, maar ook haar dodelijke blik is er nog , gelukkig maar. Nu is het stil in huis, de katten kijken me eens aan of ze zeggen willen,” waar is ze nou”, ja jongens ze is weg, geen gekriebel meer en niet meer schootje zitten, jullie moeten het weer met mij doen!!! Het afscheid kwam veel te snel, maar gelukkig was Claire ook op schiphol dus konden we elkaar steunen. We hebben haar nagekeken tot het laatste stukje blauw van haar truitje weg was, dag Linnie, we denken aan je en we missen je. Maaaaaar in September kom ik weer naar jullie toe en gaan we er een dolle boel van maken,samen met Lia, Rinus, Margriet en Jan.

Tineke