Linda's Canadian Adventure

Zoals eerder beloofd een aantal gewoontes die mij zijn opgevallen in Canada. Op de eerste plaats het verkeer, ondanks de drukte van de grote stad Vancouver gaat het allemaal erg relaxt. Geen opgestoken vingers en scheldpartijen ,nee heel beleefd allemaal. Linda en ik waren een dag weg geweest met de grote volvo van Mike en op de terugweg kwamen we in de spits terecht, en Linda weet hoe spastisch ik kan doen in de auto, maar ze bleef heel kalm. Op een gegeven moment moesten we van baan vier naar baan een, voor mij een niet te nemen hindernis, en ik wilde al met mijn kop buiten het raam gaan hangen om de medeweggebruikers met mijn charme te overtuigen dat wij er graag tussen wilden. Linda glimlachte fijntjes en gooide de knipper uit en zwierde met het grootste gemak van baan 4 naar baan 1, ik lag onder in de auto, maar iedereen laat je er gewoon tussen, en zo hoort het ook. Een andere keer, toen we ook weer samen op pad waren zag ik drie rijen mensen staan langs de weg, drie keurige rijen, steeds met een paar meter er tussen. Op mijn vraag wat die daar nou toch deden was het antwoord van Linda: ”die staan op de bus te wachten”, nou mijn bek viel open en ik kreeg op slag een giechelbui. Zie je het voor je hier in Nederland, wij met z’n allen in een nette rij bij de bushalte, bij ons is het dringen geblazen, vechten voor een plaatsje ,duwen en trekken. Ja, vroeger op het schoolplein als de bel ging dan stonden we in een keurige rij tot dat de juf ons kwam halen, maar bij de bushalte, pfoeffff echt niet. Zo zie je maar hoe verschillend de dingen soms zijn in een ander land en zo heb ik er nog wel een paar, maar die zijn voor de volgende keer.