Linda's Canadian Adventure

Lees over Linda’s passie dat ze eigenlijk geheim wil houden op Tineke’s pagina

As a little girl Linda was crazy about dancing, she was always dancing. She took lessons, a toddler that could make real balletmoves. We loved it when she could show what she had learned at the end of the year, a little girl with a crepe paper skirt and a paper crown. One day a Marching Band was founded in our village, with marching-girls, and Linda wanted to be a marching-girl no matter what. You might ask why I’m in this nostalgic mood, well, I’ll tell you. Our theatre group is puting up a play about a marching band with marching-girls, our girls have to learn how to twirl and that’s how the memories are all coming back. I will never forget her first performance, such a little girl with a uniform dress, those little boots and a shako that was too big on her head. The thing was dangerously wobbling back and forth with every step she made, but she loved it. Quickly she became very skilful with the baton and she became a real twirler. She entered a lot of competitions and in a beautiful outfit she performed candid for the jury with a radiant smile. She won every jury over with her great appearance, even if she dropped the baton a couple of times, she kept smiling and the jury was hers. The biggest succes came when she formed a duet with her friend Brigitta, they were a lovely couple together and they became the Dutch champions. My, my, we sure motored around the country, we were gone for days going from one competition to the next, and the shelf filled up with trophies. Now the trophies are in a plastic bag in the shed, once in awhile a trophy roles out, first price in Rotterdam, second in Deventer, it’s glory of the past, but the fun we had.

Als klein meisje vond Linda dansen al heel leuk, ze danste altijd. Ze ging op dansles, een kleuter die al echte balletpasjes maakte. We vonden het prachtig als ze aan het einde van het jaar mocht laten zien wat ze geleerd had, een grietje met een crêpe papieren rokje en een kroontje van papier. Maar toen werd er in ons dorp een muziekvereniging op gericht, met majorettes, en Linda wilde perse ook een majorette meisje worden. U vraagt zich misschien af hoe ik aan deze nostalgische bui kom, nou dat zal ik U vertellen. Onze toneelvereniging gaat een stuk spelen over een drumband en majorettes, onze meiden moeten leren twirlen en zo komen alle herinneringen weer terug. Haar eerste optreden vergeet ik nooit, zo’n klein meisje met een uniformjurkje aan, met van die laarsjes en een te grote koolbak op haar hoofdje. Het ding wiebelde gevaarlijk heen en weer bij elke stap die ze maakte, maar ze vond het geweldig. Al snel werd ze heel handig met de baton en werd ze een echte twirlster. Ook deed ze mee aan wedstrijden en in een mooi pakje stapte ze onbevangen met een stralende lach voor de jury. Ze pakte iedere jury in met haar geweldige uitstraling, en al liet ze de stok een paar keer vallen de lach bleef, en de jury was verkocht. De grootste successen kwamen toen ze een duo vormde met vriendin Birgitta, het was een leuk stel samen en ze werden dan ook Nederlands kampioen. Ach, ach, we hebben wat afgekart door het hele land, dagen waren we onderweg van de ene wedstrijd naar de andere, en de kast vulde zich met bekers. Nu liggen de bekers in een plastiek zak in de schuur, en zo nu en dan rolt er een over de grond.een eerste prijs in Rotterdam, een tweede prijs in Deventer, tja vergane glorie, maar wat was het leuk.

Sunday July 1st was Canada Day, Canada’s National holiday. For the Canadians this means a long weekend, the first monday of July is a day off. A lot of Canadians in Vancouver go away for the long weekend. The border with the US is very close and the line up at the border was 4 hours. This was the first time I’m in Canada on July 1st, last year I was in Holland. So I decided to participate in the festivities and what is a better place than Canada Place? So I thought, but I was wrong. In short: a lot of people, bad music, nice activities for children and a lot of military. There were two big halls, one for kids, nice but not for us. The other had a stage with bad performances and the army was trying to sign people up in a disgusting manner.

Zondag 1 Juli was het Canada Day, de nationale feestdag. In 1867 kreeg Canada een eigen grondwet, wat een belangrijke stap was op weg naar zelfstandigheid. Voor de Canadezen betekent dit vooral een lang weekend, de eerste maandag van juli is een vrije dag. Veel Canadezen die in Vancouver wonen gaan een weekendje weg. De Amerikaanse grens is vlakbij en er stond een rij van 4 uur voor de grens. Omdat ik vorig jaar in Nederland was is dit de eerste keer dat ik de festiviteiten mee kon maken. Ik kan wel zeggen dat dat een enorme afknapper was. De beste plaats om Canada Day te vieren is Canada Place dacht ik. Dit is een conferentie centrum midden in de stad aan het water met een mooi uitzicht op de bergen. Om het samen te vatten: veel mensen, slechte muziek, leuke activiteiten voor kinderen en veel militair vertoon. Er waren twee grote zalen, een was geheel voor kinderen, leuk maar niet voor ons. In de andere zaal was een podium met slechte optredens en het leger was zieltjes aan het winnen op een walgelijke manier.