Linda's Canadian Adventure

Bedankt voor de muts Carolien! En de gezellige bijklets-brief natuurlijk.

De omgeving deed me een beetje aan Nederland denken, agrarisch gebied met slootjes, behalve de achtergrond dan.

M’n hele immigratie proces zit er bijna op. M’n paspoort is nu weer naar mij onderweg via Berlijn en Maasdijk. Het felbegeerde visum zit erin, dat moet ik dan hier omzetten naar een verblijfsvergunning. Vanaf dat moment sta ik op gelijke voet met alle Canadezen en andere immigranten hier en mag ik gaan werken. De Wildlife Rescue Association gaan mij dan direct full-time aannemen dus ik kan meteen aan de slag. Ik heb er al twee jaar als vrijwilliger gewerkt en m’n werkzaamheden breiden zich met de dag uit. Ik word de vrijwilligers-coordinator en dat houdt in dat ik alle nieuwe mensen train, indeel en de contacten onderhoud. Een erg leuke positie want je leert heel veel verschillende en interessante mensen kennen. Dit is slechts een gedeelte van m’n werk, de andere uren ben ik ‘wildlife rehabilitator’.

Dit is m’n werkplek als ik achter de computer zit met uitzicht op het meer, het kan erger…

Vorige week hebben we twee ‘Tundra’ zwanen vrijgelaten. Ze waren in November zeer verzwakt binnen gebracht. Deze zwanen waren door de migratie uitgeput en misschien ook nog aangereden, ze waren hier en daar gewond. Het duurde even voordat ze weer zelf konden eten en lopen. Ze zijn niet samen binnengebracht, maar omdat het groepsdieren zijn voelden ze zich erg eenzaam. Ze wilden alleen eten als het voor een spiegel stond. Toen ze allebij weer aangesterkt waren mochten ze samen in een buitenverblijf met eigen zwembad en dat vonden ze erg gezellig (denk ik). De locale tv zender vond dit een goed verhaal voor het nieuws en kwamen mee om het geheel te filmen. Het wordt binnenkort uitgezonden dus ik zal kijken of het op kan nemen en hier kan plaatsen.

Andy en ik tillen de kennels naar buiten

Na een half uur rijden zijn we bij een mooi natuurgebied aangekomen met heel veel vogels. Het schijnt dat een groep zwanen in de buurt is, hopelijk vinden ze elkaar.

Vastberaden stappen ze samen op het water af.

En daar gaan ze! Dit is het leukste onderdeel van het werk dat we doen, het is prachtig om ze weer zo gezond en sterk te zien.

Deze week hebben we een soort kortsluiting gehad waardoor de meeste elektriciteit is uitgevallen. De verwarming doet het niet dus het werd steenkoud. Te koud voor de meeste zieke dieren om daar te blijven dus jawel, ik heb twee patienten mee naar huis genomen. Een duif en een ‘spotted towhee’. Mike wil de duif de hele tijd vrij in het huis laten vliegen, maar dat lijkt me niet zo’n goed idee.