Linda's Canadian Adventure

We’ve done the first 9 kilometres here, first 6 kilometres uphill and then a walk through beautifull meadows with an explosion of wild flowers. Far behind my head you can see a small black peak, this is the Black Tusk, that sounds intimidating and it is. It is also our destination.

FLowers with mountains in the background.

The view on Lake Garibaldi, the color of the water is amazingly blue.

I’m almost standing at the foot of the tusk. According to this sign, continuing is at your own risk. The last part is not far, but very difficult because it’s steep and made of loose vulcanic rocks. Especially downhill is very difficult. Because we’re not even halfway yet I decided that my climb is over, I’ll take a nap in the sun.

Mike did go up and this is the view I missed.

The hike continued to Garibaldi Lake where Justin reveiled a bottle of sparkling wine to toast on Mike’s birthday.

The lake with the glacier in the background, the water was very cold, but a couple of idiots went for a swim anyway.

A last view on the blue lake and we’re on our way back. Just downhill, sounds easy, but it was tough. With blisters on my feet and sunburned I made it down. What a beautiful area, I thought I had seen a lot here, but this was a highlight, too bad it’s such hard work!

De eerste 9 kilometers zitten erop, eerst 6 saaie kilometers bergop en daarna loop je door de prachtige graslanden met een explosie aan wilde bloemen. In de verte boven m’n hoofd is een klein zwart puntje te zien, dit is de “Black Tusk”, het klinkt intimiderend en dat is het ook. Het was ook onze bestemming.

De bloemen met in de achtergrond de bergen.

Het uitzicht op het meer van Garibaldi, de kleur van het water is ongelooflijk blauw.

Ik sta bijna bij de voet van de tusk. Volgens dit bord is het verder gaan op eigen risico. Het laatste stuk is niet ver, maar erg moeilijk omdat het allemaal losse stukken vulkanisch gesteente is en vooral het afdalen is erg lastig. Omdat we hier na 12 kilometer nog niet op de helft van de tocht zijn hou ik de laatste klim voor gezien. Ik doe lekker een dutje in de zon!

Mike is wel naar de top geklommen en dit uitzicht heb ik dus gemist.

De tocht ging vervolgens naar het meer waar Justin een fles wijn met bubbels tevoorschijn toverde ter ere van Mike’s verjaardag.

Het meer met op de achtergrond de gletsjer, het water was dus ijskoud, maar je hebt altijd een paar idioten die toch gaan zwemmen.

Een laatste blik op het blauwe meer en dan de weg terug. Alleen maar bergaf, klinkt makkelijk, maar dat viel nog niet mee. Met blaren op m’n voeten en hier en daar verbrand heb ik het uiteindelijk gehaald. Wat een fantastisch mooi gebied, ik dacht dat ik al veel gezien had hier, maar dit was toch echt een hoogtepunt, jammer dat je er zo veel voor moet doen!