Linda's Canadian Adventure

De eerste 9 kilometers zitten erop, eerst 6 saaie kilometers bergop en daarna loop je door de prachtige graslanden met een explosie aan wilde bloemen. In de verte boven m’n hoofd is een klein zwart puntje te zien, dit is de “Black Tusk”, het klinkt intimiderend en dat is het ook. Het was ook onze bestemming.

De bloemen met in de achtergrond de bergen.

Het uitzicht op het meer van Garibaldi, de kleur van het water is ongelooflijk blauw.

Ik sta bijna bij de voet van de tusk. Volgens dit bord is het verder gaan op eigen risico. Het laatste stuk is niet ver, maar erg moeilijk omdat het allemaal losse stukken vulkanisch gesteente is en vooral het afdalen is erg lastig. Omdat we hier na 12 kilometer nog niet op de helft van de tocht zijn hou ik de laatste klim voor gezien. Ik doe lekker een dutje in de zon!

Mike is wel naar de top geklommen en dit uitzicht heb ik dus gemist.

De tocht ging vervolgens naar het meer waar Justin een fles wijn met bubbels tevoorschijn toverde ter ere van Mike’s verjaardag.

Het meer met op de achtergrond de gletsjer, het water was dus ijskoud, maar je hebt altijd een paar idioten die toch gaan zwemmen.

Een laatste blik op het blauwe meer en dan de weg terug. Alleen maar bergaf, klinkt makkelijk, maar dat viel nog niet mee. Met blaren op m’n voeten en hier en daar verbrand heb ik het uiteindelijk gehaald. Wat een fantastisch mooi gebied, ik dacht dat ik al veel gezien had hier, maar dit was toch echt een hoogtepunt, jammer dat je er zo veel voor moet doen!