Linda's Canadian Adventure

Als klein meisje vond Linda dansen al heel leuk, ze danste altijd. Ze ging op dansles, een kleuter die al echte balletpasjes maakte. We vonden het prachtig als ze aan het einde van het jaar mocht laten zien wat ze geleerd had, een grietje met een crêpe papieren rokje en een kroontje van papier. Maar toen werd er in ons dorp een muziekvereniging op gericht, met majorettes, en Linda wilde perse ook een majorette meisje worden. U vraagt zich misschien af hoe ik aan deze nostalgische bui kom, nou dat zal ik U vertellen. Onze toneelvereniging gaat een stuk spelen over een drumband en majorettes, onze meiden moeten leren twirlen en zo komen alle herinneringen weer terug. Haar eerste optreden vergeet ik nooit, zo’n klein meisje met een uniformjurkje aan, met van die laarsjes en een te grote koolbak op haar hoofdje. Het ding wiebelde gevaarlijk heen en weer bij elke stap die ze maakte, maar ze vond het geweldig. Al snel werd ze heel handig met de baton en werd ze een echte twirlster. Ook deed ze mee aan wedstrijden en in een mooi pakje stapte ze onbevangen met een stralende lach voor de jury. Ze pakte iedere jury in met haar geweldige uitstraling, en al liet ze de stok een paar keer vallen de lach bleef, en de jury was verkocht. De grootste successen kwamen toen ze een duo vormde met vriendin Birgitta, het was een leuk stel samen en ze werden dan ook Nederlands kampioen. Ach, ach, we hebben wat afgekart door het hele land, dagen waren we onderweg van de ene wedstrijd naar de andere, en de kast vulde zich met bekers. Nu liggen de bekers in een plastiek zak in de schuur, en zo nu en dan rolt er een over de grond.een eerste prijs in Rotterdam, een tweede prijs in Deventer, tja vergane glorie, maar wat was het leuk.

Zoals eerder beloofd een aantal gewoontes die mij zijn opgevallen in Canada. Op de eerste plaats het verkeer, ondanks de drukte van de grote stad Vancouver gaat het allemaal erg relaxt. Geen opgestoken vingers en scheldpartijen ,nee heel beleefd allemaal. Linda en ik waren een dag weg geweest met de grote volvo van Mike en op de terugweg kwamen we in de spits terecht, en Linda weet hoe spastisch ik kan doen in de auto, maar ze bleef heel kalm. Op een gegeven moment moesten we van baan vier naar baan een, voor mij een niet te nemen hindernis, en ik wilde al met mijn kop buiten het raam gaan hangen om de medeweggebruikers met mijn charme te overtuigen dat wij er graag tussen wilden. Linda glimlachte fijntjes en gooide de knipper uit en zwierde met het grootste gemak van baan 4 naar baan 1, ik lag onder in de auto, maar iedereen laat je er gewoon tussen, en zo hoort het ook. Een andere keer, toen we ook weer samen op pad waren zag ik drie rijen mensen staan langs de weg, drie keurige rijen, steeds met een paar meter er tussen. Op mijn vraag wat die daar nou toch deden was het antwoord van Linda: ”die staan op de bus te wachten”, nou mijn bek viel open en ik kreeg op slag een giechelbui. Zie je het voor je hier in Nederland, wij met z’n allen in een nette rij bij de bushalte, bij ons is het dringen geblazen, vechten voor een plaatsje ,duwen en trekken. Ja, vroeger op het schoolplein als de bel ging dan stonden we in een keurige rij tot dat de juf ons kwam halen, maar bij de bushalte, pfoeffff echt niet. Zo zie je maar hoe verschillend de dingen soms zijn in een ander land en zo heb ik er nog wel een paar, maar die zijn voor de volgende keer.

De afgelopen drie weken was mijn meisje in Nederland, en dat was echt te gek. Kon ik haar weer even aanraken, knuffelen en ruiken, net als je doet als ze nog een baby zijn. Ik stond niet de hele dag aan haar te snuffelen hoor, maar een moeder begrijpt wat ik bedoel, ja toch moeders!!! Ook Mike is 10 dagen geweest en het doet me goed dat hij zich weer wat beter voelt, al kan ik niet begrijpen dat hij niet misselijk is geworden van al die broodjes paling en flessen fanta. En dan nog een bakkie vla er boven op, brrr, maar hij vond het heerlijk. Het weer was natuurlijk fantastisch, en dat in Nederland waar we eigenlijk horen weg te spoelen van de regen, maar nee hoor, zon, zon, en nog eens zon. Het is heerlijk om te zien hoe die grote vrienden club elkaar weer op zoekt, heel leuk. Het was draven, hollen, vliegen, ik werd er moe van alleen al om er naar te kijken. Maar we hebben samen ook onze rustpunten gehad en dat was heerlijk. Nog steeds die stralende glimlach, maar ook haar dodelijke blik is er nog , gelukkig maar. Nu is het stil in huis, de katten kijken me eens aan of ze zeggen willen,” waar is ze nou”, ja jongens ze is weg, geen gekriebel meer en niet meer schootje zitten, jullie moeten het weer met mij doen!!! Het afscheid kwam veel te snel, maar gelukkig was Claire ook op schiphol dus konden we elkaar steunen. We hebben haar nagekeken tot het laatste stukje blauw van haar truitje weg was, dag Linnie, we denken aan je en we missen je. Maaaaaar in September kom ik weer naar jullie toe en gaan we er een dolle boel van maken,samen met Lia, Rinus, Margriet en Jan.

Tineke

Tien dagen Canada, tien dagen bij mijn schatjes, het was echt te gek. Het is leuk om te zien hoe het de kinders vergaat in dat verre land en ze doen het fantastisch. Als je uit Nederland komt en je ziet het bruisende leven van Vancouver dan heb je het gevoel dat je hier in een soort Dinky Toy landje leeft. Het is daar zo wijds en groots en zo mooi. Ze hebben wel wat maffe gewoontes waar ik later over zal schrijven, ik heb echt in een deuk gelegen. Williams eerste voetbalwedstrijd was een hele nieuwe kijk op het spelletje, ik heb nog een paar leuke tips voor onze Marco v Basten, maar dat vertel ik later. Ik ben blij dat ze het zo goed naar hun zin hebben, zelfs Linda heeft zich al aardig aangepast en knalt met de grote volvo van Mike door het gekkenhuis wat verkeer heet alsof ze er al jaren woont. Ja, mijn twee kaaskoppen doen het maar wat goed, maar ze hebben dan ook twee lieve Candezen naast hun staan. Sheri is er al aan gewend dat er zo nu en dan visite langs komt, voor Mike is het allemaal nieuw, maar hij vindt het hellemaal leuk, ik was de eerste, er zullen er nog vele volgen, dus Mike ik spreek je nog wel. Toen ik weer naar huis moest viel het afscheid mij zwaar, ik liep weg en zag mijn tweetal daar staan, een beetje verloren tussen al die mensen. Het zullen altijd moeilijke momenten blijven maar ik ben trots op mijntweetal en mijn hart zal altijd bij ze zijn in dat verre maar mooie Canada.

Tineke in actie achter de computer

Na zaterdagavond de sterren van de hemel gespeeld te hebben, het was een succes,volgde zondag met een optreden in de kantine van de Kudelstaartse voetbalvereniging RK.DES. Mijn nichtje Anita is barhoofd en heeft de halve familie gestrikt om te
helpen, en we doen het met plezier!!!!!!

Annette, Truud, Tineke en Anita

Mijn zus Truud en ik staan in de keuken samen met Annette en Thomas, Truud en ik hangen boven de vetpan en bakken heel wat snacks voor de hongerige voetballers.

Truud met vetpan

Patatje oorlog, patatje flip, patatje speciaal, patatje satesaus, noem het maar op. De frikadellen, kroketten, hamburgers en natuurlijk de ballen gehakt vliegen in en uit de pan.

Gelukkig was het niet zo druk dus hadden we ook tijd om Thomas een werelddoelpunt te zien scoren, hij was goed op dreef. Ook konden we zo nu en dan Ajax volgen op een groot scherm,ze speelde gelijk dus ook niet zo’n succes. Het was weer gezellig zo met elkaar, en we konden over alles weer bij praten. De mannen worden steeds luidruchtiger, de rondjes bier vliegen over de bar, en de grappen worden steeds slapper. Om 17.00 uur gaat het luik dicht en mogen we de vette troep weer opruimen, lekker soppen dus.

Truud en Tineke

Als alles weer blinkt nemen we nog een afzakkertje en keren moe maar tevreden huiswaarts, lekker met de beentjes omhoog. Over zes weken moggen we weer, joepieeeee.

We zijn al weer een paar maandjes aan het repeteren met de toneelvereniging voor onze voorjaar voorstelling. Het stuk is geschreven door Haye van der Heyden en heet “Loslopende vrouwen”.
Het gaat over drie generatie`s vrouwen, oma, dochter en kleindochter, nou en daar ge-
beurt wat tussen die vrouwen.

Ik heb een grote rol dus is het leren geblazen, en dan merk je dat je een daaggie ouder word, het is echt stampen en nog eens stampen.Er speelt maar één man mee, en ja je raad het al, ze willen hem alle drie.De dialogen zijn erg heftig en al is het geen lang stuk ik ben echt “stuk”na afloop. Ook heb ik een handicap, ik praat Kudelstaarts, Linda herkent het wel, kennen en kunnen, liggen en leggen, m`n eigen of mezelf, de regisseur heeft het er maar druk mee. Maar in het vuur van mijn betoog vergeet ik daar op te letten dus word ik voortdurend op mijn vingers getikt waar ik nog onzekerder van word. Ik speel voor de eerste keer de rol van Oma, maar dat vind ik hartstikke leuk, ik heb de leeftijd dus…..!! Maar het is heel leuk om te spelen, ik ben wel een moderne Oma hoor, geen tuttebel. We spelen op 25 Maart en 1 en 2 April, dus Canadezen kom op en haast je naar Kudelstaart, en onze vaste fans hier, komen hè. Het is vreemd zonder Linda, we hebben een paar hele mooie rollen gepeeld samen, ik moet me echt inhouden om niet naar Nieuw Vennep te rijden om Lin van de trein te halen, grapje natuurlijk, maar ik denk er vaak aan terug. Nou lieve mensen ik ga mijn best doen, jullie horen wel hoe het gegaan is.

BOB HEEFT GOUD

Nou wat heb ik jullie gezegd, vertrouw op BOB, die gaat het maken en ja hoor hij heeft het helemaal waargemaakt. Een van mijn nichtjes was jarig en ze hadden net een nieuwe breedbeeld tv, en toen ik BOB zag viel het een pietsie tegen. Het was zo’n klein dikkertje, maar dat kwam door die tv, alles vervormt.Ik vondt het echt fantastisch voor hem, echt dik verdiend. Geen opgeblazen gedoe (nou ja op tv een beetje) lekker gewoon, en schaatsen als een gek.Het was wel even spannend, maar de ontlading was geweldig. En wat is hij sterk, hebben jullie het gezien, hij gooide Ingrid, zijn trainer, bijna het stadion uit.Nou Kudelstaart kan de vlag uithangen en de oranje wimpels opstrijken, BOB komt thuis.Maar ik moet ze in Canada wel feliciteren met hun schaatsmeiden, geweldig gedaan hoor. Ik zag een reportage over Clara Hughes, wat woont dat meisje mooi daar bij jullie, midden in die prachtige natuur.Een geweldige sportvrouw. Over vier jaar in Vancouver, nou daar wil ik bij zijn, zelf onze schaatsers aanmoedigen, misschien kan ik de peroonlijke begeleidster worden van BOB, je weet maar nooit. Nou het is mooi
geweest, ik heb er van genoten.

Ik heb er echt naar uitgekeken, de spelen in Turijn, lekker schaatsen waar ik bijna ieder weekend naar kijk en altijd met plezier, als mijn ogen tenminste niet dichtvallen, tja dat gebeurd nogal eens als je zo lekker op de bank ligt. Dus ik dacht joepie we gaan er tegen aan met de hele ploeg, winnen of niet, meedoen is al een eer, toch?? En ja voor ons is het toch wel bijzonder want een van die mannen woont in Kudelstaart, wie???? Bob, Bob de Jong. Ja ja in ons kleine dorpje aan het water, poeh hè. Laatst was ik in de Albert Hein, en wie liep daar, Bob, de enige echte Bob. Ik kreeg helemaal de kriebels en volgde Bob door de winkel, mijn boodschappen totaal vergetend , ik sloop langs de rekken en keek over de pakken hondenbrokken en tussen de hagelslag en de pindakaas in aanbidding naar Bob. Ik lag bijna over een krat Heinekenbier, maar Bob bleef in het vizier. Net toen ik bijna over een kinderwagen was gevallen viel mijn oog op mijn boodschappenbriefje en kwam ik weer tot mijzelf, Bob ging naar de kassa en ik sjokte weer door de winkel. Maar nog een kanjer woont in De Kwakel, mijn huidige woonplaats, G. Romme (ik kan zijn voornaam niet spellen). Je ziet hem vaak trainen samen met zijn vrouw, een klasgenootje van Lin da, leuk hè. Dan heeft hij een elastiek om zijn buik en aan de andere kant hangt zijn vrouw, en Romme maar trekken om vooruit te komen. Nou ik zou hem laten schieten, kijken hoelang hij doet over de 500 meter, haha. Maar hij mocht niet naar de spelen, jammer hoor, ik had mijn spandoek al klaar. Onze familie is echt oranjegek, vooral bij voetbal is het een gekkehuis, iedereen uitgedost in oranje, anders mag je niet naar binnen, een grote pretchaos, Maar wat ik eigenlijk wil zeggen, ik ben boos. Op die labberkakkers van een schaatsers, winnen vanavond een bronse plak, en oooo wat een teleurstelling, geen goud, nou en, brons is toch ook geweldig, maar nee er kon geen lachje vanaf, erger nog er werd gejankt, net een stel kleine kindjes die hun zin niet krijgen, bah jongens wat truttig nou toch. Sven Kramer stapte op een blokje, kan gebeuren, toch!!!!!! Erben Wennemars liep met een gezicht in het rond, alsof hij het in zijn broek had gedaan en Carl Verhyen leek wel een tragische clown, jongens toch. Dat zou Bob nooit zo doen, Bob uit Kudelstaart, onze Bob. Al wint hij niets, meedoen is het belangrijkst.

Als de zon in vlammend goud, ondergaat in zee,
Zou ik willen roepen, neem me met je mee,
Ik wil meereizen op jouw gouden stralen,
Laat mij niet in het laatste zonlicht dwalen,
Ik wil niet achterblijven in het donker van de nacht,
Omdat ik weet waar jij opkomt in jouw stralende pracht,
In een vreemd ver land, waar mijn hart naar toe wil gaan,
Omdat jullie daar wonen, zo ver bij mij vandaan,
Als de eerste zonnestralen over jullie slapende gezichten dwalen,
En jullie uit je diepe slaap zullen halen,
Lig ik wakker en staar naar de maan,
En vraag mij af hoe het nu verder zal gaan,
Ik ben niet eenzaam of bang, maar het gemis doet zo zeer,
En steeds weer die gedachten, wanneer zie ik jullie weer,
Als kind heb je van die mooie dromen,
Je denkt dat ze allemaal uit zullen komen,
O, zon neem mij mee, al is het alleen in mijn dromen,
En laat een van mijn wensen toch nog uitkomen

Het is alweer veertien dagen geleden dat Linda naar Canada is vertrokken,met de nodige tranen bij vertrek en een hol gevoel in mijn buik.Gelukkig had ik niet veel tijd om verdrietig te zijn omdat zoon William voor een paar dagen in Nederland was,en dat was heel gezellig.
Maar ook daar kwam een einde aan en ook hij vertrok weer naar Canada,alleen een spoor van dozen en zakken door het hele huis herinnerde aan de veldslag van de twee Bakkertjes.
Het gewone leven begon weer, werken op de rozenkwekerij, mijn rol leren voor ons toneelstuk in het voorjaar,lekker sporten met vriendin Jopie ( niet al te fanatiek ) en boodschappen doen met Ger, ook een lieve vriendin al is ze 82. Na de boodschappen een advocaatje met slagroom en meestal nog een lekker hapje eten. Alleen de katten vonden het maar niks, geen Lindaschootje meer, geen dozen met kleding om lekker in te slapen, niets meer van dat alles, dus zoeken ze elkaar maar weer om lekker te slapen.

Deze afgelopen week had ik een lingerieparty bij een nichtje thuis. Een ander nichtje is een eigen bedrijfje begonnen wat inhoud dat ze bij iemand aan huis haar lingerie probeert te verkopen. Rekken met lingerie in de huiskamer en onder het genot van koffie met een kwarkpunt deed Joany haar verhaaltje over de verschillende setjes, mooie behaatjes met bijpassende strings. Mijn zus en ik keken elkaar eens aan en dachten hetzelfde, dat is niks voor ons. Maar de meiden met de mooie maatjes stortten zich op de rekken en verdwenen in de badkamer om te passen. Ook kwam er zo nu en dan een van de meiden tevoorschijn om te showen, en raad te vragen aan het publiek. Later op de avond kwam de wijn en de lekkere hapjes en manlief werd gebeld dat hij weer thuis mocht komen, al het bloot was weer netjes bedekt. Ondanks al die kleine gevalletjes was er voor mij ook nog een leuk setje dus iedereen tevreden naar huis.Tja zo zie je maar, het gaat gewoon allemaal weer door en gelukkig heb ik veel contact met Linda en ik hoop dat ze gelukkig zal worden samen met Mike, en broer William en schoonzus Sheri .